دستم نمی رسد به بلندای چیدنت باید بسنده کنم به رویای دیدنت

پریشب رو دوس داشتم

خسته از دانشگاه و ثبت نام برگشتی قرار شد مترو دروازه دولت همو ببینیم.

پالتو مشکیم رو پوشیدم با یه آرایش ساده و شال مشکی. عصبی بودم و استرس داشتم.

همو دیدیم.یه کم خجالت کشیدم.انقلاب پیاده شدیم و قدم زنان تا دانشگاه تهران رفتیم.

کافی شاپ رفتیم و یه دمنوش آویشن عسل و کیک شکلاتی سفارش دادیم.فضا یه کم برام غریب بود.شلوغ و دود سیگار.

حرف زدیم از هر دری و اصل مطلب رو که در مورد گذشته و رابطه ی قبلی و مزاحمتی که آزارم می داد رو بهش گفتم.

ظاهر آرومی داره. تا حرف نزنه نمیشه گفت توی فکرش چی می گذره.

درکم کرد و اعتقاد به صداقت و وفاداری بعد از این رو داره.

شرایطش رو گفت. اینکه از نظر مالی هنوز اوکی نیست. اینکه تا دو سال آینده نمی تونه ازدواج کنه.

اینکه الویت براش مهاجرته و ....

فهمیدم مشکلات و سختی های زیادی رو اگه باهاش باشم خواهم داشت اما اگه همونجور که گفت و نشون داد با اخلاق و انسان و فهمیده باشه تحمل می کنم.

اتفاقا من معتقد هستم اگه با تلاش و آگاهی چیزی رو بدست بیاریم بیشتر قدرش رو می دونیم و بهتر می تونیم ازش لذت ببریم.

من هیچوقت اینقدر از قدم زدن لذت نبردم. بعد از خوردن شام از انقلاب تا دوازه دولت رو قدم زدیم و برگشتیم.

گاهی چقدر حتی سرما و پیاده روی یه مسیر طولانی لذت بخش می شه.

قبلا متین می گفت این مسیر رو پیاده با حسین میان و من تعجب می کردم اما حالا می فهمم که اصلا طولانی نیست وقتی یه پایه داشته باشی.

در نهایت تصمیم گرفتیم که شب ها با هم تلفنی حرف نزنیم و کمتر همو ببینیم و بیشتر متمرکز روی درسمون بشیم.

گرچه با شناختی که خودم از خودم دارم می دونم برام سخته و هرچی بگذره سخت ترم میشه.

الان تنها مشکل بزرگم مداخله و تهدید یه مزاحمه که ادعای عشقم می کنه و کلافه و مظطربم می کنه و فقط دعا می کنم هر آنچه خدا مصلحت می دونه همون بشه و لاغیر.

آنگاه که انتظار پایان می یابد نرو وفا از اینجا آغاز می شود.